Corazón Esnaquizado.

Para non sentir. 
Para non chorar. 

E si. 
Poida que se me 
Desencaixe o rostro. 

Ao velo. 
Afogado 
Nun vaso d´auga
Nunha fría noite
De inverno. 

So a mesa 
Da cociña. 

A mesa
De mármore
Núa. 

Pero que máis da?
Non se trata de sufrir?

E seguirei
Visitándoo 
Tódalas noites
Sonámbula. 

Trala luz eléctrica 
Do frigorífico. 
En pixama. 

Medianoite. 

Canta o galo. 

O corazón 
esnaquizado.

A Madeira Rezuma Sangue.

Elefante rosa

Que non voa.

Rompeu o vaso.

Tireino eu.

A madeira

Rezuma sangue

De cristal.

Agonizo,

tralo esternón.

Extírpame

O

Corazón.

Anacos de cristal

Fan mella nel.

A piques estou

De cuspilo

Sen temor.

Ensíname

A

Voar.

Pel, cravos e un martelo.

Pel.

Corteza

De árbore

Podre.

Exoesqueleto

Dos meus

Sentimentos.

Crávame.

Atravésame o esternón,

E crávame.

A mesa,

Na que tomas

O almorzo cada día,

É de madeira.

Pregúntome,

Se comes

Todos os días

Enriba de min.

Tanto ten.

Esgotáronse

Os cravos.

O martelo,

Enferruxou.

Melancolía do Absurdo.

Absurdo.

                

Encérrome na melancolía

                       do absurdo.

Insomnio.

Noites enteiras

Buscando o ronsel

                              Da tua pel.

Baixo as miñas unllas.

Petrificados

                    Os teus epitelios.

Cinzas do teu

Ardente

                Corazón.

Abrín unha laranxa

                               Á metade.

Estabas ti.

Pequeniña.

Agardando

Entre as

               Subdivisións.

Mergullada

no ácido

                 Cítrico.

¡Incremento no prezo

                                   da laranxa!

                

-Berra alguén dende a rúa-.

Escada de Caracol.

Ruxir

de sons de vidro.

             Campás mortas.

Deslizándome

Na beirarrúa

                   

                    Do teu nome.

No chan;

Unha bolboreta

                           Morta.

Os meus dedos

Tinguidos

                        De pó.

Sentenciada

A vagar,

       

               Por sempre

Nos chanzos

Desta laberíntica

                  Escada de caracol.

Cinzas, no selo dos teus labios.

Podería falar

E romper este silencio.

Podería facer tantas cousas

Que nunca fago.

Podería bicarte.

Mesmo ata chorar.

Podería…

Mais pérdome

Nun eco.

Nunha algarabía

De mil ollares.

O teu silencio,

Calou

no meu esqueleto.

Os ósos,

Pouco a pouco

Tornan secos.

Cinzas,

No selo

Dos teus labios.

Polo Éxtase da Dor.

Voz grave,

Pupilas dilatadas.

Sei que non me queres.

Deséxote en silencio.

Frío.

Náuseas.

Ódiote.

Sabes?

Quérote tanto!

Cando camiño

Arrinco rosas

Dos rosais.

E fantaseo.

Penso en ti.

Penso en min.

Pero entón,

Comeza a chover.

E a rosa mollada,

Cae ao chan

Ensanguentada.

                                                         

E os meus ollos,

Voltan envelenados

Polo éxtase da dor.