lunes, 26 de septiembre de 2011

Poseerte.



Te arrancaría la garganta a mordiscos.
Si hiciese falta,
Hasta tu sangre me bebería.
El deseo,
Aplaca mi lamento.
Pues si no puedo amarte,
Al menos, podré tenerte.
Y poseerte,
De la forma, más excitante.
Sentir tu carne, en mis dientes
Para mi, es lo más apasionante.
Pues no tiene nada de inquietante,
Ser un vil amante.
La crueldad,
 es mi felicidad.
No me cansaré,
Pues te tendré hasta la saciedad.

viernes, 23 de septiembre de 2011

Narciso...



Veo su reflejo…
En el agua pura y cristalina…
Tal como un espejo.
 Su mirada clavada en mi retina.
Y me pregunto, ¿Por qué  tan lejos?
Ojalá, esta pared fuese más fina…
Si fueras tal y como te ven mis ojos…
Pero sé; que no es más que una ilusión; que mi mente imagina.
Voy a tirar este muro viejo.
Quiero sentir esa experiencia divina.
Te quedas perplejo…
¿Qué hace esa loca?
Enamorada de tu hermoso reflejo…

martes, 20 de septiembre de 2011

Sobor da area.


Mírote aos ollos,
E pérdome no teu mundo,
No noso mundo particular.
O noso paraíso idílico.
Nada me importa cando estou contigo,
Pois tan só me importas ti.
Só Quero verte a ti.
Tan só te Quero a ti.
Pois ti, es a miña razón de ser.
Os teus fermosos ollos dominan o meu ser.
Ao seu antollo manipulan os meus sentimentos…
Aquel refulgor especial…
Cando neles aparece,
Perdo a razón,
E pérdoa por ti, meu ben.
Porque contigo non preciso dela
Contigo soño,
Voo,
Imaxino,
Sonrío…
Porque contigo son feliz.
Véxote aparecer entre as brumas da noite,
E esbozo un sorriso, un sorriso para ti.
O teu andar,
O teu cabelo ondeando ao vento,
Xunto co vaivén do teu corpo ao camiñar…
E ese cegador sorriso da cor do nácar…
Son as razón da miña vida,
Os motivos polos cales sigo aquí.

domingo, 18 de septiembre de 2011

Tolemia Infernal.



Téndeme a man,
E viaxa comigo,
A un mundo infernal.

Un mundo especial,
De tolemia brutal.

Non temas rapaz,,
Nada che vai suceder.

Tan só é a cara oculta,
Desta gran sociedade vanal.

Un lar,
Que todos frecuentamos,
E ninguén quere aceptar.

Ven comigo,
A este lar infernal.

Vaste sentir,
Do mais natural.
Pois este é o lar do vanal.

Rogarasme voltar,
Inda que non queira xa viaxar.

É un vicio marxinal,
Que todos queremos probar.

Unha tentadora adición,
Se se trata do mal. 

Sueños, que tanto anhelo.





Y de repente,
sin darme cuenta;
 me encuentro sola en medio del mar.
En un  frío día de invierno,
que cala mi ser.

Pero no me importa.
Pues ya no siento nada.

El mundo me ha abandonado.
Me ha desterrado a este frío, y desierto paraje,
 en que las olas del mar; mecen mi continuo desvelo;
 por librarme de tan  maldita situación,
 y volver a encontrarme, en uno de mis sueños,
 que tanto anhelo

Porque, todo esto sin ti, no tiene sentido para mí.




Te quiero,
pero tengo miedo a besar tus labios.
Acariciarte,
es descubrir un nuevo universo.
Te miro a los ojos,
 y mi alma veo..
Cada risa tuya,
es un cántico alegre a mi corazón.
Tus gestos,
son el reflejo de mis pensamientos.
Junto a ti, 
mi vida se aclara.
A tu lado,
mi vida comienza.
Contigo,
 puedo saborear un cálido atardecer.
Tan solo contigo,
puedo acariciar el viento.
Una mano tuya en mi cintura,
es el cinturón de seguridad en mi vida.
Besarte,
 es saltar en paracaídas,
sin saber donde aterrizar.
Caminar junto a ti,
es como el primer vuelo de un águila.
La felicidad sin ti,
no existe para mí.
Porque, todo esto sin ti,
no tiene sentido para mí.

¡Here I am!




Es una fría tarde de invierno.
Abandono mi casa,
 sin rumbo.
Sin un destino final.
 Camino, bajo la lluvia.
Mirando al frente,
sin mirar nada en concreto.
Con la mirada perdida,
en algún lugar,
 lejos de aquí.
Cuyo nombre,
ni siquiera sé.
Y es entonces,
 Cuando repasas tu vida,
 te das cuenta,
que no perteneces, al mismo lugar.
 Que son, completamente diferentes a ti.
Que en realidad es una tapadera,
que colocas para pasar el tiempo.
Para que cuando pasen los años,
y lo tengas todo claro,
poder quitarla, y decir,
aquí estoy yo.