Murmurios da Noite
martes, 6 de diciembre de 2011
Bruno.
Mi corazón es negro
Y tus manos están frías.
Tal vez si resguardas
Tus manos en mi interior,
Puedas sentir mi calor.
Y te
ñ
ir de azul
Mi oscuro corazón.
Frío corredor.
O corredor estaba baleiro.
As portas, abertas de par en par.
Cami
ñ
o soa,
Por este frío corredor.
A mi
ñ
a pel, núa,
Sobre as xélidas baldosas.
Zoa o vento dirección contraria a min.
E aló no fondo, inquedo, agarda por min.
Xa te te
ñ
o.
Por fin te
ñ
o o teu corazón.
Doe.
Dóeme o corazón,
Non intentes entendelo.
Son incomprensible,
E xa me acostumei.
Acostumeime a falar coas nubes,
Agora o ceo é a quen eu quero.
Pícame o nariz,
Sabes?
Deixei de ser feliz.
O frío caloume os ósos.
O corazón xa se me resinte,
Pronto enfriará.
E xa nunca máis sentirá.
Sabes?
Non sei se cho dixen algún dia…
Pero… xa vou cansa de tanto frío.
Política.
Douche unha folla,
A cambio de felicidade.
Un bo troco
Follas por sorrisos.
Fágamos disto,
Unha política,
A política da felicidade,
Do bo,
Da alegría.
Dos acontecementos
Inesperados,
Dos sorrisos regalados.
Frío.
Fai frío,
E a cuncha está baleira.
Chove,
E a cuncha estase enchendo.
Vento,
Gotas que esvaran.
E logo desaparecen.
lunes, 5 de diciembre de 2011
Pandora.
Mis miedos,
Todos ellos.
Bajo mi cama,
Bajo mi cama escondidos.
Metidos en cajas,
De las que nunca saldrán.
Pero yo sé que están,
Lo sé, ellos me hablan.
Pero no les escucho.
La caja de Pandora,
Jamás abriré
Por lo menos,
No por ahora.
Entradas más recientes
Entradas antiguas
Inicio
Suscribirse a:
Entradas (Atom)