Si digo una palabra

se rompe en dos.

Temo por ello.

Sueño con él cada noche.

Temo que me rechace.

Es mi sueño,

no necesito verlo

Roto, tirado por el suelo. 

Ti érela meniña dos meus ollos

Coa túa luz

És ti quen me guía

Ata a fin do mundo.

Na túa busca

Na busca do profundo.  

Pero

¿Por qué me fas sufrir tanto?

Se nunca che darei alcanzado.

Incongruencia.

Paisaxe cuberto de néboa

Un mundo medorento

Xentes agochadas tra-los cristais

 por cada porta, cen pechos.

Dise que anda solto,

Mais resígnanse a crelo.

Prefiren esconder a testa

Baixo as sabas de naves espaciais.

Non é máis ca un relato de ciencia-fición

Afirman inquedos.

Mais, se non é unha realidade palpable

De que vos agochades?

A quen lle tedes medo?

Á destrucción                  

que vos mesmos provocachedes?

Meniña dos meus ollos.

Ay lúa!

Miña querida lúa.

Se eu te tivese

Rendida aos meus pés

Canto te mimaría

Miña namorada.

Mais nembargantes

Soa no ceo estás.

Por iso

Te quero máis.  

Oh luna...

El tiempo impasivo

Arruga mi piel

Y agrieta mi corazón.

Tengo miedo, pues

Temo que no vuelva a 

Palpitar jamás

Este órgano lleno de emoción.

Mis lacrimales se secan,

Y mis labios se congelan.

Tengo miedo, pues

Temo no volver

A besar nunca más.

Mis manos

Se han vuelto ásperas,

Mis huesos  quebradizos.

Tengo miedo, pues

Temo no volver

A caminar nunca jamás.

Mis pulmones

Apenas tienen fuerzas

Para tomar un soplo de aire más…

Oh luna,

No me dejes sufrir este lamento…

Llévame contigo.

A ese lugar,

En el que el tiempo

Está por estar.

Más no podré aguantar.

Sen ti

O meu corazón queda baleiro.

E os meus pensamentos encadeados.

A miña mente inqueda

Precisa liberalos

Que será de min

Se non che teño ao meu carón…

Estouparame o corazón?

Ou pola contra perderei a razón?

Meu deus

Penso que as dúas opcións.

Non me deixes,

Non aturo esta tortura

Este lamento.

Necesítote

Ti es o meu alento. 

Galiza, coma ti ningunha.

Son as augas dos teus regatos, galiza

As que purifican a miña alma.

 Son os teus verdes prados

Os que alumean

o meu ollar cara esta vida.

Pois se non fose

Polas túas fermosas árbores

As verbas que falan de  “beleza”

Non terían sentido pra min.

É a tua natureza,

A quen chamo eu,

Sabia beleza.

Son as ondas dos teus mares

As que a min me traen os resollos

Perdidos en alta mar.

Resollos,

De xentes laboriosas.

E de especiais criaturas.

 Resollos,

Da beleza da nosa  nai natura.