Fenómenos Anti-Naturais.

Déixome levar

Polo Big Bang

Das túas concas

Ocas.

Ata un buraco

Negro baixo a

Séptima costela

Verdadeira.

E será cousa do

Efecto invernadoiro.

Pero o certo é

Que sinto como

               morro.

Mareo,

coas túas

Pernas sísmicas.

E, a piques

De afogar estou

No maremoto

Das túas bágoas

(ausentes).

Anegado,

O meu tórax.

Ósos,  húmidos

Dun maná, que

Nunca chegará.

Agora tremo

Pola saraiba

Da túa voz.

Ocúltome na

Invisibilidade das

Mantas invernais.

Agardando,

O estoupido

Dos meus dentes.

Que as ratas cheguen

a roer

         (e mastigar)

Anacos

do meu cerebelo

morto.

Suicidado

nun furacán

emocional.

Logo:

Pandemia.

Dor e luto

Cardiovascular.

Queixumes

Sobrenaturais.

Agonía

Psicosomática

En plural.

Hemorraxia interna-cerebral.

Morro, na

Anorexia do

Silencio.

Asqueado pola

Hipocresía das

Túas costelas.

Na oitava

Morro, e

Ao terceiro

Día

Resucito.

¿As outras

dúas?

I-ne-xis-ten-tes.

Son unha tribo

Asentada no

Val do teu

Esternón.

E con sixilo,

Agardo a

Estelar aparición:

O hipo

Coma sempre,

Hipocondríaco.

Pra

Asasinalo.

A

Sangue

Fría.

Cun

Golpe

Seco.

O preciso

Movemento  

Pra esnaquizarte

O

  Tórax.

E afogar

Nunha hemorraxia

Interna.

Cerebral.

                                                                               ( A negra plastilina,

                                                                               Testigo principal

                                                                               Do asesinato.

                                                                               Hora de la muerte:

                                                                               00.00.

                                                                              A morte do meu

                                                                              Corazón )

Unha conversa calquera.

Pregúntome

Cantos mortos

 haberá baixo

a miña cama.  

Guiándome polo

Po óseo calculo

Que debe de haber

Unha trintena.

Penso nas súas

Vidas.

En quenes serían

As súas parellas.

Farían o amor

Nesta mesma cama

Onde agora escribo?

Cantas bágoas

Humedeceron

Estas madeiras?

E se o fixeron,

Cantas veces?

Sería a muller

Multiorgásmica?

Ou tería o home

Disfunción eréctil?

Tanto dá,

Creo que vou

Deixar de escribir.

S...

                                                                                                (Extracto dunha conversa

                                                                                                 dun día calquera, 

                                                                                                 a unha hora calquera, 

                                                                                                 contigo)

Bágoas de crocodilo post mortem.

Ás veces, as bágoas de crocodilo resultan doces, ou ben amargas e acedas.

Mais a maioría das veces, non posúen sabor nin textura.

Alomenos a min resúltanme insípidas.

Creo, que lles teño alerxia.

O sábado pasado, quedei na casa, só.

Quedei vendo un programa moi interesante.

Tratábase dunha competición de caza de crocodilos, alá, ao norte de América.

Foi unha experiencia moi agradable e didáctica.

Penso que se agora me abandonasen nun pantano de Atlanta, ou dun estado calquera de Norteamérica, sería quen de sobrevivir, a base de cazar crocodilos, pero non crías, senón enormes crocodilos de tres metros.

E, gardaría as súas bágoas post mortem, en frasquiños, pra logo, experimentar con elas.

.

.

.

Contigo.

Dimo.

Se me queres,

Dimo.

Nun solo de saxo

Ou nunha noite

Estrelada.

Pero dimo.

Xa esquecín

As conxugacións.

Pleurer pra min

Non ten sense.

-Je t´ aime

Mon amour.

Mais xa é tarde.

1ª p. sing. do

Vbo to hate.

-Arrivederci

       Darling-

Epicentro.

        I

Agochei a primavera

Nun pulmón.

Os epitelios

Recubertos de

Pole.

Dos alvéolos

Xorden árbores

(Frutais).

Florecen pouco

A pouco

Dentro de min.

      II

No outro,

Escondín o ceo.

Enteiro.

Azul.

      III

Polas noites

O meu corpo

Convulsiona.

Ceo e primavera

Unidos nunha

Loita común.

Contra min

Loitan

Por abandonarme.

Obrigados a vivir

No exilio

Do meu corpo.

Inmigrantes

Nos teus tóxicos

Pulmóns.

A piques de

Expirar.

Nun último

Murmurio

Teu.

Nun pequeño oco

No epicentro

Dos teus

                Beizos.

Xugular.

Os meus pulmóns,

Baleiros.

Contracción do

Inexistente.

Sobredose de

Osíxeno.

E adrenalina,

Moita adrenalina.

10 mm cúbicos

Directos ao

Corazón.

Baléirame

                 A

             

                     Mordiscos.

Tingue os teus beizos

       Coa sangue

                          Do meu

       Corazón.

Arríncame as veas,

E quizais tamén

            As

       Arterias

                  Coronaria

              E

Ahorta.

De sobremesa:

A XUGULAR.