Dónde?

De las sombras

Surgen tus besos.

De la penumbra,

Tus caricias.

Incluso tu aroma

De la oscuridad proviene.

Pero tú,

No sé de donde surges tú. 

Sangue doce.

Polas miñas veas

Circula chocolate.

Chocolate solidificado

Que imposibilita a miña circulación.

Non quero que me estoupe o corazón.

Axúdame

Proba o líquido que circula por elas.

Libérame desta cadea.

Bebe das miñas veas

Todo o que queiras.

Mellor

Se me deixas as veas baleiras.

Se mas deixas baleiras

Será mellor.

Pois non quero

Que me estoupe o corazón. 

Traizoeiras nubes.

O tempo pasa

E as nubes seguen a moverse.

O ceo,

Permanece impasivo

Contemplando tan monótono suceso.

Sen poder facer

Apenas algo.

¡Parade!

¡Parade xa!

Non quero que isto

perdure por moito máis.

Non aturo

Tan turbadora sensación.

Quero que se perdan no tempo

Nun bucle sen final.

Que un buraco negro

As leve por endexamais. 

A miña magoada cabeza

Comeza a marearse.

Non lograrei

Aguantar moito máis.

Este estado

De febrilidade

Acaba coa miña saúde.

¡Parade!

Pois témome

Que sexa eu quen desapareza.

Por sempre xamais.

Proba 1

Chove e a pedra pómez móllase, enchendo de bágoas ó sapoconcho que busca acougo na lúa.

Na lúa pétrea.
Pétrea-pómez.


(TRACY)

Costa da Morte.

Chora a costa da terra

A escura costa,

A Costa da Morte.

O resollo do mar,

Trae connosco

O recordo dos esquecidos.

Os naufragados no mar.

Naquel intre,

Véxote ante min

fermosa beleza

da natureza.

E ao minuto seguinte,

Es ti mesma

 quen me fulmina.

Fortes ondas do mar

Que mo vindes a recordar.

Levádeme a min tamén.

Non me deixedes

soa co meu baleiro.

O mar, rouboume a ledicia.

Lévame a vida tamén.  

Non aturo

 este oco baleiro

no meu corazón.

que me lembra,

onde está

o meu mariñeiro.

Se tan valente fuches

Para* levar o meu querer.

Valente serás

Para* levarme a min tamén. 

Bágoas da natureza.

As rúas molladas.

As xentes con présas e paraugas.

Non se paran a apreciar

As doces bágoas do ceo.

Non comparten a melancolía da naturaza.

Repiqueteo das gotas de choiva nos adoquíns.

Ruido de botas, por aquí e por acolá

Todos ás presas

Todos ata arriba de roupa.

Todos, agás eu.

Ficaba soa

No medio da rúa.

Mollada completamente

Co paraguas fechado na man.

Gotas de choiva

Escorregan polo meu cabelo,

Pola miña frente

E impactan nas meixelas.

Continúan o seu traxecto

Descendendo polo meu pescozo.

Os anteollos empañados.

A miña respiración faise visible.

Isto, a isto lle chamo eu Ledicia.

Ao sabor da choiva nos teus beizos

Empapando o teu semblante.

Ao arrecendo a humidade

Que trae consigo a choiva abundante. 

Violeta.

Algún día
 tereite que arrincar

Do solo ao que te agarras.

Desenterrar as túas raíces da terra,

E botarte a camiñar.

Pasarás de ser unha flor

Entre un millón

Nun campo a rebosar,

A unha fermosa violeta

Que forma parte 
dun precioso ramillete.

Alí destacarás.

No teu lar.

Por fin serás feliz

Poderás formar

o teu propio ramo,

un ramo singular.

Unha rosa negra.

Dúas gardenias.

Un gladiolo.

E no medio,

Alí estás ti,

Violeta.